Odporność cieplna cynkowania ogniowego
1, zakres temperatur stosowania warstwy cynkowanej ogniowo
Ogólnie rzecz biorąc, zakres temperatur jego stosowania jest bardzo szeroki. Należy jednak zauważyć, że zdolność adaptacji konstrukcji ocynkowanej ogniowo w środowiskach niskotemperaturowych zależy od zdolności adaptacyjnej stali, a nie od warstwy cynkowanej ogniowo. Na przykład pęknięcie warstwy cynkowanej ogniowo w niskich temperaturach jest najprawdopodobniej spowodowane skurczem stali na zimno, a nie problemem z jakością warstwy cynkowanej ogniowo.
W środowisku atmosferycznym zastosowanie powłoki cynkowanej ogniowo jest niemal nieograniczone.
2, granica temperatury nakładania warstwy cynkowanej ogniowo
Powodem ogólnego ograniczenia temperatury mniejszej lub równej 220 stopni jest to, że dyfuzja pomiędzy Zn-Fe może wystąpić, jeśli temperatura jest wyższa.
Temperatura utrzymuje się przez długi czas na wysokim poziomie, warstwa Zn-Fe cynkowana ogniowo ze względu na różną szybkość dyfuzji, będzie prowadzić do odpadania warstwy cynkowanej ogniowo, a nawet może pojawić się w podłożu stalowym kruchość, pękanie, zjawisko to jest znany również jako „efekt Kirkendalla”.
Odporność na wysoką temperaturę blachy ocynkowanej
Wysoka powłoka cynkowa odnosi się do bardzo grubej warstwy, stosowana jest przy cynkowaniu ogniowym, ponieważ cynkowanie galwaniczne nie może być nakładane zbyt grubo. Grubość warstwy cynkowanej ogniowo wynosi zwykle powyżej 20 mikronów, a nawet do 100 mikronów. Gramatura na metr kwadratowy warstwy ocynkowanej jest zwykle wyrażana jako 145 g/m2, a grubość powłoki wynosi około 20 mikronów. Jednak utrzymanie stosunkowo małej grubości cynkowania ogniowego nie jest łatwe.
Cynk ma temperaturę topnienia 419,5 stopnia i jest aktywny chemicznie. W temperaturze pokojowej na powierzchni cynku unoszącego się w powietrzu tworzy się cienka, gęsta warstwa alkalicznego węglanu cynku, która zapobiega dalszemu utlenianiu. Gdy temperatura osiągnie 225 stopni, cynk gwałtownie się utlenia, ukazując biały tlenek cynku. Po grillowaniu w wysokiej temperaturze warstwa antykorozyjna na powierzchni blachy ocynkowanej ulega utlenieniu, w związku z czym blacha ocynkowana nie jest w stanie wytrzymać wysokich temperatur, nagrzana powierzchnia ulegnie odbarwieniu lub powierzchnia innych substancji ochronnych jest podatna na utlenianie do żółknięcia.
Powierzchnia blachy ocynkowanej powinna być wolna od plam i pyłów, takich jak olej lub wosk, które mogą poprawić przyczepność popiołu atomowego;
Teoretycznie nie zaleca się wykonywania powłok nawierzchniowych lub podkładów na bazie podobnych powierzchni blach ocynkowanych, które są zbyt gładkie. W razie potrzeby należy przeprowadzić obróbkę trawienia (np. kwasem solnym) w celu poprawy siły przylegania do popiołu atomowego i farby;
Popiół atomowy należy dobrać tak, aby odpowiadał standardowemu stosunkowi proporcjonalności do utwardzacza, zbyt duża proporcja spowoduje zmniejszenie przyczepności i właściwości fizycznych popiołu atomowego (takich jak nadmierna kruchość, utrata wytrzymałości);
Staraj się stosować popiół Natomax w okresie gwarancyjnym i cienką powłoką, aby zapobiec zbyt dużej różnicy temperatur powierzchni i podłoża blachy ocynkowanej, co skutkuje nierównomiernymi naprężeniami, skurczem, rozszerzaniem, rozwarstwianiem i ostatecznie całkowitym oddzieleniem.
Obróbka chromianowa polega na pasywacji. Obróbka końcowa cynkowania ogniowego obejmuje pasywację, wstępne fosforanowanie i olejowanie. Obróbka pasywacyjna może poprawić strukturę powierzchni i połysk warstwy ocynkowanej, poprawić odporność na korozję i żywotność warstwy ocynkowanej oraz poprawić połączenie powłoki i metalu nieszlachetnego. Obecnie obróbka pasywacyjna obejmuje głównie pasywację chromianową. Do roztworu pasywacyjnego należy dodać trochę aktywatorów, takich jak fluor, kwas fosforowy lub kwas siarkowy, tak aby po pasywacji uzyskać grubą warstwę filmu chromianowego.
Obecność fluoru w roztworze pasywacyjnym może zmniejszyć napięcie powierzchniowe taśmy stalowej, przyspieszyć reakcję tworzenia filmu, zwiększyć efekt polerowania chemicznego, dzięki czemu film pasywacyjny będzie delikatny i jasny. Molibdenian jest jednym z nich, jego toksyczność jest niższa niż chromianu, ale odporność na korozję po pasywacji jest równoważna jedynie pasywacji przy niskiej zawartości chromu. W niektórych aspektach proces pasywacji bezchromowej i pasywacja chromianowa są równoważne, ale jego perspektywy rynkowe, zakres zastosowania i skutki dla środowiska wymagają dalszych badań. Jednak ogólną tendencją jest pasywacja bezchromowa zamiast pasywacji chromianowej.
